Wijze rot Sandra Visee: 'Je kreeg nog nét geen tik met de liniaal'

Ze lopen hier al meer dan 25 jaar rond: onverwoestbaar, eigenzinnig en met een hoofd vol kennis waar je u tegen zegt. Deze wijzen kennen Amsterdam UMC als geen ander. In de rubriek 'Raad van een wijze rot' vertellen ze over chaos, trots, levenslessen en de momenten die zijn blijven hangen. Dit keer: Sandra Visee.

Sandra Visee begon in 1986 als twintigjarige uitzendkracht bij het AMC. Ze zou alleen even helpen met een tijdelijk klusje, maar meer dan veertig jaar later loopt ze hier nog steeds rond. Inmiddels geeft ze leiding aan de salarisadministratie van Amsterdam UMC en zorgt ze er met haar team voor dat ruim 17.000 collega’s iedere maand op tijd hun salaris krijgen. “Als je niet meer voelt hoe belangrijk die 24e is, moet je iets anders gaan doen.”

Haar eerste opdracht: NS-abonnementen regelen voor medewerkers, gewoon met de hand. “Iedereen kwam bij me langs en dan vulde ik de doorslagformulieren in. Naam, adres, station van vertrek, station van aankomst. Geel, roze, wit. Eén vel voor de NS, één voor onze administratie en één voor de medewerker.” Lacht: “Mijn jongere collega’s hebben echt geen idee meer wat een doorslagformulier is.”

Kartonnen kaarten en rode kruisen

De salarisadministratie zag er toen heel anders uit. Geen digitale systemen, maar stapels formulieren en personeelskaarten. “Salariswijzigingen gingen via formulieren naar de typekamer, waar dames met knotjes alles op hoge snelheid zaten uit te typen. Als er een fout in zat, werd het formulier met een groot rood kruis terug op je bureau gegooid. Je kreeg nog nét geen tik met de liniaal. Ook wijzigingen in personeelsgegevens gingen met de hand. “Als iemand verhuisde, krabden we het oude adres letterlijk weg met een speciaal krabbertje en schreven we het nieuwe eroverheen.”

Iets wat ze nooit mee zal vergeten: het gedoe met de nieuwe bakken voor alle personeelskaarten. “De technische dienst had prachtige bakken gemaakt. Alleen hadden ze verkeerd gemeten, alle kaarten waren een paar millimeter te breed. Iemand heeft toen duizenden kaarten een voor een zitten bijsnijden.”

"Vogelkooitjes op de debiteurenafdeling, een potje tafeltennis in de pauze en in de kelder ontstond soms spontaan een soort marktje"

“Het was groot, maar voelde klein”

Die tijd had volgens Sandra iets bijzonders. “Er heerste echt een gevoel van: alles kan. Vogelkooitjes op de debiteurenafdeling, een potje tafeltennis in de pauze en in de kelder ontstond soms spontaan een soort marktje. Had iemand ergens een partij lippenstift of nagellak geregeld, dan wist binnen de kortste keren iedereen waar je moest zijn. Het was groot, maar voelde klein. Je kende elkaar en de informele route werkte altijd.”

Digitaler betekent niet altijd makkelijker

Tegenwoordig gaat vrijwel alles digitaal. Maar simpeler? Niet per se. “Bij 18.000 medewerkers gebeurt er altijd wel iets.” Achter een salarisstrook zitten soms ingewikkelde situaties. Ouderschapsverlof dat anders loopt dan gepland, een contractwijziging of een declaratie die fiscaal toch ingewikkelder blijkt. Soms regelt en declareert iemand zelf iets voor een teamuitje, in plaats van de catering in te schakelen. Goed bedoeld, goedkoper misschien, maar uiteindelijk moet het administratief en fiscaal wel kloppen.”

"Als iets niet goed gaat, zeg ik dat. Maar daarna help ik om het op te lossen"

Fouten maken mag

Het meest trots is Sandra op haar team. “We hebben met elkaar een salarisadministratie neergezet die heel weinig fouten maakt. Zeker als je kijkt naar de schaal waarop we werken.” Haar stijl van leidinggeven is direct. “Als iets niet goed gaat, zeg ik dat. Maar daarna help ik om het op te lossen.” Want fouten maken mag. “Als mensen bang zijn dat ze op hun kop krijgen, gaan ze fouten verbergen. Dan ben je verder van huis. Je moet een sfeer creëren waarin iemand durft te zeggen: dit is misgegaan.” Die nuchterheid kreeg ze van thuis mee. “Mijn vader zei altijd: je kunt niet met iedereen bevriend zijn, dus probeer dat ook niet. Wees gewoon jezelf.”

Eerst wennen, dan veranderen

Een van de grootste uitdagingen was de fusie tussen AMC en VUmc. Twee teams, twee systemen en twee manieren van werken.
“Als je zegt: we gaan het voortaan zo doen, kan dat voor de ander voelen alsof wat ze daarvoor deden niet goed was.” Daarom koos Sandra voor rust. Eerst een tijd kennismaken, eerst begrijpen hoe de ander werkt en daarna pas alle veranderingen doorvoeren, samen. “Je moet als leidinggevende ook niet doen alsof die verschillen er niet zijn. Ik vond het zelf ook ingewikkeld. Dat mag je best zeggen.” Inmiddels vervagen die oude grenzen steeds meer. “Nieuwe collega’s komen gewoon binnen als Amsterdam UMC’er en vragen: waarom doen we dit eigenlijk zo?”

De 24e blijft de 24e

Na bijna veertig jaar is één ding hetzelfde gebleven: het salaris moet op tijd zijn. “Als je niet meer voelt hoe belangrijk het is dat 17.000 mensen op tijd hun salaris krijgen, moet je iets anders gaan doen.” Achter die ene dag zit iedere maand veel werk: controles, betalingen en brieven naar medewerkers. Soms betekent dat ’s avonds door. “Dan moet het gewoon af, dat doen we echt samen.”

Als Sandra tot haar pensioen blijft, tikt ze zo ongeveer vijftig dienstjaren aan. Niet slecht voor iemand die ooit binnenkwam voor een tijdelijk klusje. “Tsja, het is een beetje uit de hand gelopen.”

Nog meer wijze rotten

Misschien heb je Sandra al voorbij zien komen in de nieuwste DNA. Daar schittert zij samen met andere collega's in de portrettenserie 'Wijze rotten'.

Eerder op Tulpintranet het uitgebreide interview met wijze rot Lodi Sittrop: 'Ik heb inmiddels een beroemde stem'

Fotografie: Mark van den Brink