“Mijn opleider duwde me zo’n beetje de afdeling op destijds”, herinnert Maarten zich. Hij had op dat moment nog zo’n anderhalf jaar te gaan tot zijn afstuderen. “Ik wilde absoluut niet werken met kinderen. Dacht ik.” Op de kinderafdeling wordt er op dag één een baby in zijn armen gelegd om de fles te geven. Schitterend vindt hij het. “En dat is dan je betaalde baan!”, lacht hij. Twee jaar later rondt Maarten de opleiding tot kinderverpleegkundige af, in de zekerheid dat hij er helemaal op z’n plek is.

High care

Na tien jaar in een perifeer ziekenhuis te hebben gewerkt, is het tijd voor een volgende stap. “Ik had er zowel op de kinderafdeling als bij neonatologie gewerkt. Ik merkte daar dat kritieke ziektebeelden mijn interesse hadden. Maar op het moment dat het erom gaat spannen, worden kinderen naar de high care of de intensive care overgeplaatst. Dus ik stapte naar mijn leidinggevende. Die ging ermee akkoord dat ik de high care-opleiding ging doen. Vervolgens heb ik ook de intensive care-opleiding gedaan.”

Werken in een UMC

Dat brengt hem op de kinder-IC van het Emma Kinderziekenhuis, waar hij sinds 2020 werkt. “Als kinder-IC-verpleegkundige maak ik kinderen mee in de meest kwetsbare fase van hun leven. Het werk is enorm divers: van pasgeborenen tot jongvolwassenen, met complexe aandoeningen en uiteenlopende ziektebeelden.” Juist die complexiteit is wat hem aantrekt in het werken in een umc. “Ik kwam hier destijds binnen met zeven jaar ervaring in het verplegen van kinderen. Maar ik concludeerde al snel: ‘nu begin ik te weten wat ik niet weet’.”

Tóch onderzoekswerk

Wat hem daarentegen minder aantrekt in de academische setting, is de onderzoekskant. “Daar had ik nul affiniteit mee.” Toch komt ook hierin een verrassende wending. “Op een borrel raakte ik in gesprek met een onderzoekscollega. Ik vertelde haar over mijn frustratie over een sonde die we gebruiken bij de behandeling van baby’s met een aangeboren slokdarmafwijking. Elk kwartier moet je handelingen uitvoeren om de sonde doorgankelijk te houden, dus heb je tijdens je dienst nauwelijks tijd om koffie te halen of naar het toilet te gaan. Ze antwoordde: ‘Hier kunnen we een prima onderzoek van maken’. Dus nu ben ik er tóch mee aan de slag. Tja, soms moet je zelf iets in beweging zetten als je verandering wilt zien.”

Vertrouwensband

Naast zijn gewone verpleegkundige werk op de afdeling en zijn aandeel in het onderzoek is hij reanimatie-instructeur en neemt hij deel aan de brand- en ontruimingswerkgroep. Maar het mooiste aan zijn baan blijft wat hem betreft de interactie met ouders en kinderen. “Kinderen zijn eerlijk en puur in hun reacties, dat maakt het zo leuk. Ook hou ik ervan om samen met ouders een zorgplan op te stellen. In de omgang met kinderen en ouders draait het om het opbouwen van een vertrouwensband. Ik mag met het meest kostbare bezit van de mens werken. Hoe bijzonder is dat? Laten we daar eens bij stilstaan.”

Hoe maak jij het Emma?

Word net als Maarten IC-kinderverpleegkundige bij het Emma solliciteer hier.